۱۳۹۶ بهمن ۲۹, یکشنبه

" پلو": در زنجیری از سروده ها

این خبر چون رسید بر موشان/ همه گشتند شاد و خندانا
هفت موش گزیده برجستند/ هر یکی کدخدا و دهقانا
برگرفتند بهر گربه ز مهر/ هر یکی تحفه‌های الوانا
آن یکی شیشهٔ شراب به کف/ وان دگر بره‌های بریانا
آن یکی طشتکی پر از کشمش/ وان دگر یک طبق ز خرمانا
آن یکی ظرفی از پنیر به دست/ وان دگر ماست با کره نانا
آن یکی خوانچه پلو بر سر/ افشره آب لیمو عمانا
نزد گربه شدند آن موشان/ با سلام و درود و احسانا... : عبید زاکانی
*
آن خانه ‌های خلوت و غلمان و حور عین/ وان قاب‌های پر ز پلو زعفران او
القصه کار دنیی و عقبی به کام ماست
بدبخت آن که خوب نشد امتحان او... : ملک ‌الشعرای بهار
*
تاريخ نسل خام پلو خواري است‌ كه آمدن و رفتنش
مثل خنده‌ي ديوانگان‌ بدون سبب‌ و بيهوده‌ست‌
و زندگاني‌ اش‌ خزه را مي‌ ماند در آب‌/ پر از تحرّك ظاهر و ركود باطن‌
آيا انسان قبيله ‌اي‌ست‌ كه در تصوّر خوردن مي‌ كوچد
آيا حديث معده‌ ي لبريز/ لب ‌هاي دوخته‌ و حنجره‌ ي خاموش‌
ربط و اشاره‌ اي به مبحث "بودن‌” دارد... : طاهره صفارزاده
*
مش حسن با دو عدد گاو ز صحرا آمد/ با زنش گفت به شادی که اوباما آمد
پلوئی دم بکن و پوست بکن بادمجان/ که به جانم هوس مرغ و مسما آمد...
نظر مشدی حسن چون ز اوباما برگشت
با دوتا گاو خودش جانب صحرا برگشت: هادی خرسندی
*
قاشق و چنگال فُرمِ غربیَه/ دست در دیس پلو ناچار می‌باید بَره
پیچ را با دست باید باز کرد/ قفل و انبردستی و آچار می‌باید بَره: منوچهر محجوبی
*
یک لیوان شبنم جوان زندگی/ یک استکان ستاره ی چای آ رامش
مقداری نقل بید مشک ارومیه/ یک سینی کوچک گل گاو زبان اطمینان
همسرم در باغ پاک کردن لوبیا های پلو/ منور بود... : قاسم حسن نژاد
*
آی قصه قصه قصه/ نون بی پنیر و پسته/ پنیر چی شد؟ گرون شد
از بودجه مون فزون شد/ پسته چی شد؟ گرون تر/ از بودجه مون فزون تر
پس نون خالی خوردیم با پز عالی خوردیم/ آبروداری کردیم/ صیغه شو جاری کردیم
صیغه ي مرغ و ماهی قبول باشه الهی/ صیغه ی کوفته ریزه بخور نذار بریزه
صیغه ي ران بره بچسب نذار که درره/ دعای آش رشته آقا خودش نوشته
اگر که گشنه هستی/ چرا غمین نشستی؟ چاره ش خودارضائیه/ یک کار رویائیه
تو رختخواب ولو شو/ محو عدس پلو شو/ بعدش بکن مجسم ششلیک و چنجه با هم
کوبیده رو بکش سیخ/ برگ-و بگیرش از بیخ/خیال بکن حسابی/ غرق چلوکبابی
دستتو بمال به صابون یا چیزی چربتر از اون رو شیکمت بکش دست بگو چقدر غذا هست
آبگوشت چرب و چیلی/ دل میره قیلی ویلی/ بخور کدو بادمجون/ سبزی پلو، فسنجون
کوکو و کتلتو باش/ با افتخار بخور آش/ قیمه رو مفتخر کن/ روی پلو دمر کن
جفت بکن پاهاتو/ بمال بهم لباتو/ با چشم های بسته/ خوابیده و نشسته
دستو عقب جلو کن/ هی حرکت رو نو کن
کباب، چلو، جوجه، پلو / عقب، جلو، عقب، جلو
بمال، بمال، چه عالی/ سلف سرویس خیالی... : هادی خرسندی
*
شعری پیرامون دگرگونی های" برنج" در حین پختن هنگام تهیه ی پلو
غل می زند آب/ غل می زند آب و دانه های سخت در حجم پر جوش
در بستگی یک مدار داغ سرگیجه می خورند
وزن ثقیل چرخش سوزان بر قلب می افتد/ کف می کند آب/ سر می رود حجم
دیواره ی بیرونی ظرف گداخته/ پر می شود از شکل های مبهم چسبندگی
از شکل های مبهم سوزش گدازش/ غل می زند آب و دانه های سخت
در جنبش مدام شکل سکون جامد خود را از یاد می برند
قد می کشند نرم در دست صافی و جذب می کنند
رنگینه های زعفران را/ گل می دهد آتش/ بر سینی عریان
گل می دهد بته/ بر سفره ی خالی/ گل می دهد/ گل ارغوان: سیما یاری
*
رباعی: زمان صرف چلوکباب سلطانی در وعده های غذایی
کله پاچه، غذای_ صبحانه/ بعد، سوی_ ناهار_ جانانه
آن چلو و کباب_ شاهانه / آبگوشت هم، برای عصرانه
دکتر منوچهر سعادت نوری

۱۳۹۶ بهمن ۲۱, شنبه

" دلبر" و" دلبری": از نگاه یک سراینده


نازنینا چیستی ‌تو، کیستی/ بس فراوان/ روز و شب در خاطری
بندگان_ خاک_ ‌پای_ عشق تو/ بی شماران/ سوی_ هر یک ناظری
شیوه ی  رند_ بلا کش، عاشقی ست/ طرف  رندان/ با تغافل، بگذری
جمله ی عشاق تو، آشفته حال/ درد_ آنان/ بی تفاوت بنگری
تو ‌برای خاطر دوست داشتنی/ پر‌تو افشان/ گوهری ‌، تاج سری
یک اودیسه ،  بهر ژرفا بوسه ای/ ای ‌تو ایمان/ ای که بوسه باوری
خوبرویی ، مایه ای از ذات توست/ همره آن/ گل ژن افسونگری
آن صفات_  دیگر والای تو/ چهره شادان/ مظهر_ بس دلبری
ای نمایان ، بر جمال و بر کمال/ با هزاران/ فضل و نیکو داوری
وادی ما را بسازان ، ‌پر ز خویش/ نور باران/ ای که تنها قادری
نازنینا کیستی ‌تو، چیستی/ ماه_ ‌تابان/ تو فروزان محشری!
*
دیگر شمیم_ عشق ، به گل ها نمانده است/ الماس_  سبز عا طفه ، نایاب گوهراست
تا در پیاله عکس رخ یار شد پدید/ خشمی به  پا، زساغر و رخسار_ دلبر است...
*
غیرنام نیک، چیزی درجهان هرگز مخواه/ جزصدا قت، راه دیگردرمیا ن آخر مپوی
صادقانه، عاشق دلداده یا معشوق باش/عاشقانه ، رازدل راجزبه او با کس مگوی
در هوای عشق دلبر هر نفس را تازه ساز/ غیر عطر روی او عطر گل دیگر مبوی...
*
گوشی_ گفت و شنود را تا گرفت او ، گفتمش
دوست می دارم ترا ، آیا که می دانی هنوز
گفت او، ای نازنین قلب مرا سوزانده ای
لیک آگاهم که تو در سینه،  پنهانی هنوز
ناله ام بر خط سیم افتاد و با امواج گفت
دردمند_ عشق تو هستم ، که درمانی هنوز
نازنینا ، گر گنه کردم خطایم را به بخش
عشق_ یکتای منی و روح و ایمانی هنوز
خنده ای کرداز ته دل، دلبر دیرین و گفت
منتظر ما نم ترا بینم ، که جانانی هنوز
*
سرد است اين  زمانه و اوضاع مكدراست/ احوال عاشقان وطن سخت مضطراست
ديگر نه عاشقي، كه بخواند سرود عشق/ ديگر نه دلبري كه دلش برتو باوراست...
*
دیشب کنار و همدم پیمانه بوده ایم/ دست بوس یار و دلبر جانانه بوده ایم
 پیمانه بود و باده و بزم، اما/ از عطر یار سرخوش و مستانه بوده ایم
*
ای که یاری فرشته خو داری/ نازنین دلبری ، نکو داری
غم مخور بهر زندگی، هشدار/ یک الهه ، به روبرو داری
*
ای آن که حرف_ دل ، ز تو شد آغاز/ عشق_ تر‌است دل، به نگهبانی
چشمان_ تو، نشانه‌ ی صد ابراز/ زان گوهر_ نیاز، که تابانی
هر چرخش_ کرشمه ی تو، طناز/ گویی که رقص_ گل به گلستانی
تنها تویی به وادی_ دل ، دمساز/ محراب_ عشق و معبد_ ایمانی
با قامت_ چو شهره به سرو ناز/ تو آن قیامتی، که نه پایانی
آغوش_دلبرانه‌ ی تو، اعجاز/ یعنی به کار_ دل، سر و سامانی
هر بانگ و هر صدای تو چون آواز/ دارد، صلای_ نغمه ی روحانی
آیا شود، که رخ به نمائی باز/ خواهی، یکی دو بوسه ی ‌پنهانی
*
دیدمش آمد و رخساره به من دوخته بود
آن نگاری که دلش، با من دلسوخته بود
هنر_  دلبری وعشوه و طنازی داشت
در شگفتم  هنرش را، ز که آموخته بود
دکتر منوچهر سعادت نوری

۱۳۹۶ بهمن ۱۷, سه‌شنبه

عاشقانه هایی برای " او"


عاشقی،  برتر هنر در زندگی ست/ جلوه گر باید نمود آنرا، از آن حاشا چرا ؟
تا گلی از عشق، در دل غنچه کرد/ حالت دل را همین حالا بگو، فردا چرا ؟
*
نازنینا چیستی ‌تو، کیستی/ بس فراوان/ روز و شب در خاطری
بندگان_ خاک_ ‌پای_ عشق تو/ بی شماران/ سوی_ هر یک ناظری
شیوه ی  رند_ بلا کش، عاشقی ست/ طرف  رندان/ با تغافل، بگذری
جمله ی عشاق تو، آشفته حال/ درد_ آنان/ بی تفاوت بنگری
تو ‌برای خاطر دوست داشتنی/ پر‌تو افشان/ گوهری ‌، تاج سری
یک اودیسه ،  بهر ژرفا بوسه ای/ ای ‌تو ایمان/ ای که بوسه باوری
خوبرویی ، مایه ای از ذات توست/ همره آن/ گل ژن افسونگری
آن صفات_  دیگر والای تو/ چهره شادان/ مظهر_ بس دلبری
ای نمایان ، بر جمال و بر کمال/ با هزاران/ فضل و نیکو داوری
وادی ما را بسازان ، ‌پر ز خویش/ نور باران/ ای که تنها قادری
نا زنینا کیستی ‌تو، چیستی/ ماه_ ‌تابان/ تو فروزان محشری!
*
بیا، ای آهوی_ وحشی کنارم/ که من، از دوری_ تو بیقرارم
همیشه عشق تو، در سینه دارم/ تویی، گرما و نور_ روزگارم
*
دلبسته ام، به آنکه رخ اوست، بس نکو/ بر می خورم همیشه به او، وقت_ ماه نو
لذت برم همی ، ز تماشای_ آن جمال/ هرلحظه ای که اوست ، به لبخند و گفتگو
باشم ، کنار_ پنجره ، در انتظار_ او/ تا جلوه گر کند ، رخ_ خود را ، ز روبرو
بینم ز پیچ کوچه ، به این سو، نهاده رو/ زیباست ، کار او ، که خرامد بسان_ قو
*
تو همانی، که تو بودی و همان خواهی بود/ وز بسا  رنج و زیانی به امان خواهی بود
گر که صد بار_ دگر، باز بیایی به جهان/ تو، همان خلقت_ نیکوی_ زمان خواهی بود
*
شعله های عشق_ ما تابنده و پاینده است/ سخن_ عشق تو از خاطر و از سر نرود
کشتی_ عشق که پهلو بگرفت در بندر/ ماندگار ست در آن ساحل و دیگر نرود
*
دیدمش آمد و رخساره به من دوخته بود
آن نگاری که دلش، با من دلسوخته بود
هنر_  دلبری وعشوه و طنازی داشت
در شگفتم  هنرش را، ز که آموخته بود
دکتر منوچهر سعادت نوری


۱۳۹۶ بهمن ۱۲, پنجشنبه

شگفتی ها در برخی از سروده های این زمانه


الا زین سنگسار ابر ، فریاد/ کریما ، کردگارا ، جرم بخشا
تگرگی آمد از بالا که گفتی/ کشد رستم خدنگ از پشت رخشا
دژم شد گونهٔ نسرین روشن/ سیه شد چهرهٔ شب‌ بوی رخشا
نگه کن تا چه گوید رودکی انک/ به‌ هر بابش ز حکمت بود بخشا
نباشد زین زمانه بس شگفتی/ اگر بر ما ببارد آذرخشا: ملک‌ الشعرای بهار
*
در شگفتم من و تو که هستیم/ وز کدامین خم کهنه مستیم؟
ای بسا قید ها که شکستیم/ باز از قید وهمی نرستیم... : نیما یوشیج
*
فقیر کوری با گیتی آفرین می گفت/ که ای ز وصف تو الکن زبان تحسینم
به نعمتی که مرا داده ای هزاران شکر/ که من نه در خور لطف و عطای چندینم
خسی گرفت گریبان کور و با وی گفت/ که تا جواب نگویی ز پای ننشینم
من ار سپاس جهان آفرین کنم نه شگفت/ که تیز بین و قوی پنجه تر ز شاهینم
ولی تو کوری و نا تندرست و حاجتمند/ نه چون منی که خداوند جاه و تمکینم
چه نعمتی است ترا تا به شکر آن کوشی؟/ به حیرت اندر از کار چون تو مسکینم
بگفت کور کزین به چه نعمتی خواهی؟
که روی چون تو فرومایه ای نمی بینم: رهی معیری
*
شهپر شاه هوا ، اوج گرفت/ زاغ را دیده بر او مانده شگفت
سوی بالا شد و بالاتر شد/ راست با مهر فلک ، همسر شد
لحظه‎ ای چند بر این لوح کبود
نقطه ‎ای بود و سپس هیچ نبود: دکتر پرویز ناتل خانلری
*
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا/ بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا
نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی/ سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا...
آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند/ در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا
در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین/ خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا
شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر/ این سفر راه قیامت میروی تنها چرا : شهریار
*
باغ قدیم کودکی، دور است/ شهر شگفت نوجوانی در افق، پنهان
اما قطار باد پیمایی که از اقطار نامعلوم می آید
آواره ای را از دیار آشنایی ها، با خویش می آرد به سوی این غریبستان
من، میهمان تازه را هشدار خواهم داد/ کز این سفر، آهنگ برگشتن نخواهد کرد
وان دل که با او هست، در اقلیم بیگانه/ تسکین نخواهد یافت، یا مسکین نخواهد کرد
او نیز چون من، در شب غربت تواند دید/ کان پرتو سوزان جادویی
کز خاوران بر سرزمین مادری می تافت/ از باختر آغاز تابیدن نخواهد کرد: نادر نادرپور
*
هر که تاب جرعه ای جام جنون بر دل نداشت/ وای بر حال دلش کز زندگی حاصل نداشت
همچو فرهاد از جنون زد تیشه ای بر فرق خویش/ این شهید عشق غیر ازخویشتن قاتل نداشت
دل فروشد همچو گردابی به کار خویشتن/ وز کسی چشم گشایش بهر این مشکل نداشت
شمع را این روشنی از سوز عشقی حاصلست/ گرمی عشق از نبودش جلوه در محفل نداشت
در شگفتم از دلم کاین قطره طوفان به دوش/ در ره عشق و جنون آسایش منزل نداشت
خضر راهم شد جنون تا دل به مقصد راه برد/ کی به جایی می رسید ار مرشدی کامل نداشت
در محیط پاکبازان فکر آسایش فناست
موج ما جز نیستی آرامش ساحل نداشت: دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی
*
آن بهار دلبری پاییز شد/ گلبن بی گل ملال انگیز شد
اینک اینک شد هما مرغ قفس/ هر چه می کوشد نمی آید نفس
در شگفتم کان نگاه تیر زن/ شد مبدل بر نگاه پیر زن
مرغک غمگین کجا شاهین کجا/ ای دریغا آن کجا و این کجا
راستی عمر جوانی ها کم است/ از توان تا ناتوانی یک دم است... : مهدی سهیلی
*
گلی جان در شگفتم از تو و این پاکی روشن
شگفتی نیست که نیلوفر چنین شاداب در مرداب می روید
از اینجا تا مصیبت راه دوری نیست/ از اینجا تا مصیبت سنگ سنگش
قصه تلخ جدایی هاست/ سر هر رهگذارش مرگ عشق و آشنایی هاست
از اینجا تا حدیث مهربانی راه دشواری ست
بیابان تا بیابانش پر از درد است/ مرا سنگ صبوری نیست... : حمید مصدق
*
خبر کوتاه بود ، اعدامشان کردند/ خروش دخترک برخاست ، لبش لرزید
دو چشم خسته اش از اشک پر شد ، گریه را سر داد
و من با کوششی پر درد ، اشکم را نهان کردم
چرا اعدامشان کردند؟ می پرسد ز من با چشم اشک آلود عزیزم ، دخترم
آنجا شگفت انگیز دنیایی ست/ دروغ و دشمنی فرمانروایی می کند آنجا
طلا ، این کیمیای خون انسان ها خدایی می کند آنجا... :  هوشنگ ابتهاج
*
چه بی‌ مقدمه در من شروع ِ تو پیدا ست/ و صادقانه بگویم که در دلم غوغا ست
چه دیر دیدمت اما چه زود دل بستم/ به لحن شرقی چشمت که این چنین گویا ست
هزار شعر نگفته به گوش من خواندی/ و شاعرانه شنیدم که لهجه ات شیداست
رسیده ای ز "ندانم کجا" ی کشور عشق/ که ماورای مدار کبود غربت ها ست
چه کودکانه ترا بیقرار می خواهم/ اگر چه گفتن ِ خواهش خلاف عادت ما ست
شگفت آوَرَدَ ت این صراحتم اما/ نمانده فرصت کتمان و شعر بی پروا ست
و بی مقدمه آن سان که خوب می دانی
ز واژه واژه ی سرخش، نهفته ها پیدا ست: ویدا فرهودی
*
با واژگان مه گرفته سخن گفتیم/ گفتیم و هیچ نگفتیم
چندان که عشق در حجاب ماند وُ روی آفتاب ندید
باری، چه جای شگفتی که بوی گل سرخ هم نتوانست
جان غمزده مان را شفا دهد: عسگر آهنین
*
چندانکه تو را می شناسم/ در شگفتم چگونه پرندگان ساحل «کارائیب»
چشم های تو را در آن ضیافت آبی ادامه ندادند
افسوس که نیستی اگر نه یک شاخه گل محمدی به تو می دادم
تا با عطر آن تمام دیکتاتورها را مسموم کنی: سلمان هراتی
*
دیدمش آمد و رخساره به من دوخته بود
آن نگاری که دلش، با من دلسوخته بود
هنر_  دلبری وعشوه و طنازی داشت
در شگفتم  هنرش را، ز که آموخته بود
دکتر منوچهر سعادت نوری