ه‍.ش. ۱۳۹۴ تیر ۲۹, دوشنبه

زنجیره ی "زیبا" : در سروده های یک سراینده



خواب بود‌یم درعدم درحال خویش/ سرخوش از افکار و از افعال خویش
 خفته بود‌یم همچنان آسوده بال/ فارغ از زنجیره ی امیال خویش
 او به ما از نیستی، هستی نمود/ راه عشق و باد‌ه ی مستی نمود
 ما همان دم ، واله‌ و شیدا شد‌یم/ عاشق  هر چه  رخ  زیبا شد‌یم...

ناز نینا، بهترین گوهر، ترا ست/ ذات پاک و چهر خوش منظر، تراست
گلژنی زیبا، ز معنا و  ز  رخ/ همچو فیروزه  به انگشتر، تراست

آب و آتش به هم آمیخته شد درلب تو/ من ازین شعبده ی کار تو آشفته ترم
رخ زیبای تو در عالم خلقت یکتا ست/ بوسه بر آن رخ زیبا شده شهد و شکرم...

به دوران_ خوش و شاد_ جوانی/ مرا دوشیزه ای ، ‌شد یار_ جانی
نگاه اش ، یک شهاب گرم و گیرا/لب ا ش ، همچون شراب_ ارغوانی
رخ ا ش ، زیبا و بی همتا به دنیا/ تبسم ، شیوه ی او جاودانی
تن ا ش ، گلبرگ صبح_ آشنایی/دل ا ش ، دریای صاف_ مهربانی
سخن هایش ، فصیح و نغز و شیوا/که روحانه و جانانه ، معانی
صدایش ، یک نوای عاشقانه/ طنینی ، چون ندای آسمانی
و کارش ، یک جهان افسونگرانه/ به عرش_ دلربایی ، دلستانی
و او یک چند، درهمسایگی بود/ که تا آمد جدایی ، ناگهانی
جوانی ، کوچه باغ_ زندگانی ست/ دریغا ، ای جوانی ، ای جوانی

من منتظر چنان شبی هستم/ مستانه به آشیان من آیی
آغوش گشایم و تو با غمزه/ شادان و سهی، چو سرو بالایی
عریان کنی و به بسترم غلتی/ وه، لعبت_ رامشی گل آرایی
هر غنچه ی تن ، بدون پوشش/ من ، محو بر آن کمال_ زیبایی
گلناز_ پر التهاب تو، شاداب/ از گوهر_ وصل_ آتش افزایی
اندام تو شاهکار_ پیدایش/ سرشار ز نزهت و شکوفایی
ای بسته ره قرار و آسایش/ حقا، که سر آمدی و بیتایی...

از بهر_ عشق ، واژه ی شیدایی/ ثبت ست چنین ، به دفتر_ دانایی:
"عشق ا ست کلید رمز توا نا یی"/ "خوشتر ز عشق نیست ، ا لفبا یی"
عین است و شین و قاف ، به معنایی/ زیبا ، و در فصاحت و شیوا یی
عین است برای_ عادت_ دیدن ها/ شین است نشان_ شوق_ شنیدن ها
قاف است و قند_ بوسه چشیدن ها/ یا چونکه ، قلب ها و تپیدن ها
زیبا ، و در فصاحت و شیوا یی/ عشق است یگانه واژه ی شیدایی

گفتی ز سرزنش ، به شمارش‌ ها/ عمرت چه شد عبث ، ز تمنائی
بودم کنار ‌تو ، به ستایش‌ ها/ در یک جهان_ سبز_ شکیبائی
اینک توئی ، شبانه ی خواهش‌ ها/ در اوج_ دلربائی و زیبائی
باشم من آن زبانه ی آتش‌ ها/ برموج_ کهربائی_ شیدائی
دکتر منوچهر سعادت نوری