۱۳۹۲ بهمن ۳۰, چهارشنبه

بحر طویل "عشق" و یک سراینده

 ١
همه جا ، شاهد و ناظر به جهان باشی ، ‌تو
چشم و بینائی_ این عالم هستی ، از توست
مظهر_ صبر و تحمل ، به زمان باشی ، ‌تو
دل شکیبائی_ این عالم هستی ، از توست
ضامن_ بخشش و نیکی و وفا باشی ، ‌تو
عشق و شیدائی_ این عالم هستی ، از توست
علم_ پایندگی_ نظم_ فلک ، از بنیاد
کا ر _دانائی_ این عالم هستی ، از توست
غرش_ موج ز دریا و غزل خوانی_ باد
شور و غوغائی_ این عالم هستی ، از توست...
٢
دلتنگم از برون و  ز خاموشي/ جانم  به بر، زعشق درون خویش
آن التهاب خفته، فروزان سا ز/ مفتون نما مرا، ز فسون خویش
٣
خـُرم آ ن لحظه که د لد ا د ه  به د ید ا ر آ ید
وز سر غنچه ی  لب ،  بوسه  طلب  فرما ید
گوشه ی  خلو تی  ا ز  بستر عشق ،  آ سا ید
د ا من ملتهب  و صل  ،  چو گل  ،  آ ر ا ید
٤
گر بر ا ی  کا ر عشق  ا قر ا ر هست
یا  که  د ر ا قر ا ر عشق  ا صر ا ر هست
مقصد  آ ما ل  جا ن ،  د ید ا ر  سا ز
تا  که  ما  ر ا  فر صت  د ید ا ر هست
۵
 آ ن شب  که  در هو ای تو ،  چشمم  به  ر ا ه  بو د
سر نا ی عشق  ر ا ، خو ش  و  شا د ا ب  می ز د م
نقش  و  نگا ر  د لکش  تو ،  ر و ی  ما ه  بو د
ا ز  را ه  د و ر  ،  بو سه  به  مهتا ب  می ز د م
٦
به یا د_ ز اد روزش ' شا دما نی ست
سرورست و سرود و رقص و آغوش
و روز_عشق و جشن_ مهر با نی ست
که او یا د ست و دنیا را ' فراموش
٧
ما چه آ مو ختیم در بنیا دعشق
رسم _ " هم پیما نگی " آ مو ختیم
شیوه ی " فر زا نگی " آ مو ختیم
تا که مجنون  شد به ما ا ستا د عشق
د رسی ا ز" د یوا نگی "  آ مو ختیم
ما  " ز خود بیگا نگی " آ مو ختیم
٨
در فرصت دو روزه ی دنیایی/عشق است کلید رمز توانایی
گر بنگری به دفتر دانایی/ خوشتر ز عشق نیست، الفبایی
٩
کا ش یکشب ، ماهرانه ، خانه می آراستم
دانه دانه ،  بوسه ها را بر لب ات می کاشتم
در ضمیرعشوه ات ، گفتار_ عشق می یافتم
بر سریر شانه ات ، سر را ، رها می داشتم
١٠
ما ، نسل ضربه دیده ز پرگار_نفرت ا یم
ما ، ازبرای_نسل_ بشردرس_عبرت ا یم
با شد د یا رو کلبه ی ما ، پر شود زمهر
ما ، د وستدا ر_ حربه ی عشق و مسرت ا یم
١١
مپرس دیگر مرا ز اندازه ی عشق/ که من آن قد و بالا دوست دارم
و عشق من در این دنیا نگنجد/ ترا ، برتر ز دنیا دوست دارم
١٢
دیر آ مدی چرا به سراغ ما/ آ را م جان و چشم و چراغ ما
برکن ز ریشه بوته علف ها را/ بنشان نشای عشق به باغ ما
١٣
خواهم ترا به سینه بیفشا رم / سر را به را ه عشق تو بسپارم
پا در دیار وصل تو بگذ ا رم / آن پرده را ز فاصله  بردارم
١٤
زنجیرعشق _ا و ست که بر پا ی_ ا ین د ل ا ست
او بی خبر ز حا ل_ د ل ا ست و چه غا فل ا ست
گفتیم این جنون ، همه نا شی ز عشق _ ا و ست
گفت ا و که کا ر_ عشق ، نه کا ر_ یک عا قل ا ست
١۵
آن لحظه که مرا به سینه میافشاری
هر پاره ی روح و جانم را/ به کهکشان عشق می سپاری
و همزمان ، با آنچه بر زبان آری
فرشتگان ، در اوج آسمان پرواز می کنند
گویی با هزاران نیرو و توان/ سرود همبستگی ساز می کنند
و این موج عشق است که رهسپار می شود
من باله ی هستی را/ در هاله ی گل سرخ می بینم
بنگر به گلزار و به غنچه ها/ به غنچه های گل سرخ
بنگر چگونه هرغنچه جان می گیرد
و از شمیم هستی سرشار می شود
این جلوه های زندگی است/ که آرام آرام پدیدار می شود
١٦
بس زوال حرف ها دارد دل_ چر خ زمان
حرف عشق پاینده است و مرده ناید بود
نفرت و کین است ، خلاف_ مذهب آ زا د گا ن
عشق آن آ ئین که یزدان را خوش آید بود
بهترین را ه تمام عمرا نسا ن حد یک ا یما ن
"عشق ورزید ن" که با آن ، زند ه باید بود
١٧
بر قلب_ آن  دیار  ، که  پیوسته یا د_ما ست
دلبسته ماند ه ایم  ، که روزی سفر ‌کنیم
آنجا که سینه چاک ، بگرد‌یم گرد_ شهر
از یک سبوی_ پاک ، لب_ تشنه ، تر ‌کنیم
در پرتو_ تشعشع_ خورشید_ آن دیار
جان و روا ن_ خویش ، بسی  تازه تر ‌کنیم...
وندر فضای_ یکشب مهتاب_ پر شکوه
رقصان شویم و زمزمه ی_ عشق ، سر ‌کنیم
١٨
من در گذار_ راه تو بودم به گوشه ای
صبح_ پگاه بود و تو ، از در  درآمدی
با عشوه رخ نمودی و دادی تو بوسه ای
گفتی خوشا ، میان عزیزان سر آمدی
بس روز و شب که آتش عشق ات به جان دمید
من با خیال روی تو آن گوشه  ، بیقرار
چشمان من به راه تو مانده ست ، پر امید
از بهر بوسه های دگر، لب  به انتظار
١٩
ای آن که حرف_ دل ، ز تو شد آغاز/ عشق _تر‌ا ست دل ، به نگهبانی
چشمان _ تو ، نشانه‌ ی صد ابراز/ زان گوهر _ نیاز ، که تابانی
هر چرخش_ کرشمه ی تو ، طناز/ ‌گویی که رقص_ گل به گلستانی
تنها تویی به وا دی_ دل ، د مسا ز
محراب_ عشق و معبد_ ایما نی...
٢٠
چشمک نمی ز نی که بیا ئی بسا ن نور
بوسه نمی د هی ، که گشا ئی ره عبور
مستی نمی کنی که سرا پا ئی از غرور
عریا ن نمی شوی ، که نما ئی تن بلور
ازبهر ناز های ‌تو گر صد حکایت است
آن لحن گرم عشق تو ما را کفایت است
٢١
لب ، چه وجدانگیز دارد بوسه ای/ یاد بود_ لحظه ی دیدار_ تو
لایه های لب پر از ذرات عشق/ آرمان_ ذره ها ، رخسار_ تو
تا نمودی نوش من جام لبت/ وصلت هر بوسه ، ایمانم گرفت
راحت عمر مرا دادی به باد/ آتش_ عشقت ، همه جانم گرفت
دیدگان تو به وقت بوسه باز/ وادی_ چشم تو منزلگاه عشق
سایه ی مژگان تو ،امواج مهر/ تارک ابرو ، مسیر_ راه عشق...
٢٢
چلچراغی ز سقف دل آ ویخت
با د ه ی عشق را به ساغر ریخت
درسرا پرد ه ی حریر_ وصا ل
جا ن ما را به عطرخویش آ میخت
٢٣
روزی من از كرانه ی دريا ها/ پر گيرم و به سو ی تو بازﺁيم
بر روی موج شادی فرداها/ سرمست و خوش به كوی تو بازﺁيم
يك روز بامداد من آنجايم/ مسحور عشق تست سرا پايم
آنجا در آسمان فرحنازی/ خورشيدی از سرور برافروزی
يا صد هزار جلوه به پا سازی
بر من رسوم عشق بياموزی...
٢٤
از بهر_ عشق ، واژه ی شیدایی/ ثبت ست چنین ، به دفتر_ دانایی:
"عشق است کلید رمز توانایی"/ "خوشتر ز عشق نیست، الفبایی"
عین است وشین وقاف ، به معنایی/ زیبا ، و در فصاحت و شیوایی
عین است برای عادت_ دیدن ها/ شین است نشان شوق شنیدن ها
قاف است و قند_ بوسه چشیدن ها
یا چونکه ، قلب ها و تپیدن ها ...
٢۵
شعله ی برق_ نگاهت ، آتش افروخت به جانم
حرف عشق_ تو نشست بر دل و شد ورد زبانم
تو گرفتی ره_  سر منزل_  جانانه ی عشق
من بجز راه_  تو ، راه_  دگر_  عشق ، ندانم...
٢٦
افتاده ام ،  به پای_ تو ، در سجده گاه_ عشق
سجاده ام ، ببین : شده ، آهنگ و ساز _ عشق
با آن عروج_ وصل_ تو در خیمه گاه عشق
خوانم ترانه ای و دو رکعت ، نماز _ عشق
 ٢٧
باده ی عشق ، به جام_ من_ دلباخته ریخت
بوسه ها بر رخ و بر این لب بگداخته ریخت
موج_ آهنگ ، به آغوش_ فضا در آمیخت
عشوه ی وصل به یک بستر_ خودساخته ریخت
٢٨
دانی که کنون ، دلم چه می خواهد/ هرجا که نظر کنم ، ترا یابد
خواهم که دو باره نزد من آیی/ خورشید رخ ات به روی من تابد
خواهم بروم درون _ آن  کو چه/ کز هر قد م _ ‌تو خا طر ه دارد
یا سر به کشم به بام آن خانه/ کز عشق _ من و تو پنجره دارد...
٢٩
در فرا اوج_ قله های_ شبا ب/ همدل و هم مرام_ او گشتیم
سخن عشق او، چه شیرین بود/ غرق_ شیرین کلام_ او گشتیم...
٣٠
او پادشاه کشور  ُحسن و ملاحت است
در کوی عشق او، به گدایی فتاده ایم
زیباترین الهه ی مهر و محبت است
بر پیش پای_ او، دل شیدا نهاده ایم