ه‍.ش. ۱۳۹۲ بهمن ۱۸, جمعه

انقلاب و گردباد بهمن ۵۷ : در زنجیری از سروده ها‏


ياد ، آن زمان كه چندي ، از شور انقلابي/ هرگز نبود يكدم ، در ديده خواب ما را
« تا مرگ شاه خائن ، نهضت ادامه دارد»/ گفتيم و از مسلسل ، آمد جواب ما را
برديم ماديان ر ا ، از بهر فحل دادن/ برعكس آرزوها ، شد مستجاب ما را
ک..ي و كله‌قندي ، داديم و بازگشتيم/ ديگر نماند وامي ، از هيچ باب ما را
گر انقلاب اين است ، باري به ما بگوييد
ما انقلاب كرديم ، يا انقلاب ما را ؟! : مهدی اخوان ثالث

سوگ به پا کن به بیست و دوم ِ بهمن/ بایدت امروز درد و زاری و شیون
سوگ ِ هزاران دِلیر مرد و زن ِ راد/ باخته جان تا شود وطن ز غم آزاد
تافته رنج و شکنج ِ شیخ به سی سال/ جان به لب آورده، تلخ‌کام و بداحوال
سوگ ِ دل‌آزار ِ چشم کرده پُر از آب/ سوگ ِ "ندا"، سوگ و داغ ِ "آرش" و "سهراب"
بانگ برآور در این "دهه‌ی ِ زَجر"/ "صبح ِ دروغین" به جای ِ جلوه‌ای از "فجر"
شِکوِه ‌کن از رنج و تیره‌بختی‌ی ِ ایران/ میهن ِ رنگین ز خون ِ پاک ِ دلیران
حاکم ِ کین‌توز و سنگ‌دل، بَری از مهر/ مردم ِ محکوم در شکنج و دُژم چهر
هر شب و روزی هزار ناله برآرند/ تا مگر این رنج ِ بی‌کران به سر آرند
چیست سرانجام ِ این جنون و جنایت؟/ کیست که خیزد؛ کند ز خلق حمایت؟
گشت تَبَه زین بلا مزاج ِ زمانه/ کشتی ازین موج، کی رسد به کرانه؟
دل به امید ِ عَبَث، نگرددمان خوش/ نیست رهایی ز چنگ ِ "پیر" ِ جوان‌کُش
معجزه کی میشود به عرصه‌ی ِ پیکار؟/ جُز که شود عزم ِ توده پدیدار
در کف ِ "نسل ِ جوان" کلید ِ رهایی/ تا بگشاید دری به فتح ِ نهایی
برکَنَد از جای، میخ ِ خیمه‌ی ِ بیداد/ میهنی آزاد را نهد ز نو بُنیاد
سخت بکوبد بنای ِ جَور و ستم را/ خشک کند ریشه‌های ِ حسرت و غم را
نقطه‌ی ِ پایان نهد به دفتر ِ پارین
تا کند آغاز دفتری دگرآیین : رامتین جهان‌ بین

پرواز دهيد ای همگان غرش جان را/ بی پرده بگوييد ، تکاپوی نهان را
مهلت ندهيد اين که اراجيف ببافند/ از طاق ترک خورده ، بگيريد زمان را
توفنده شماييد ، نمانيد در اين پيچ/ تير از نفس افتاد ، بتابيد کمان را
در پرده نماند اينکه بگويی چه نکردند/ از شرم همين به که ببنديم زبان را
ای آه اگر مذهبم اين بود و فقيهش/ ای وای اگر ، پس نستانيم نشان را
سر شار غروريم ز همراهيت ای زن/ تنها نگذاريم شما شير زنان را
در سنگر اين بهمن و با ياد خروشش
يک بار دگر خيره نماييم جهان را : داریوش لعل ریاحی

اگر پسرت از تو بپرسد
که بهترین روزِ انقلاب کدام بود
به او چه خواهی گفت؟
آیا بی درنگ می گویی: ٢٢بهمن پنجاه و هفت ؟
روزی که همراه با مردم دروازه ی زندان اوین را گشودی
و در آشپزخانه، آبکش های بزرگ برنج را دیدی
که زندانبانان کهنه برای ناهار پالوده بودند
و زندانبانان تازه برای شام خود پختند ... : مجید نفیسی

باز بیست ودو بهمن می آید ، چاره ای نیست جز تکرار
آن مرد را آوردند ، آن مرد را با «ایرفرانس» آوردند
قطب زاده هم آمد ولاکن اورا بردند
بازرگان نخست وزیر گردید ، بنی صدر رییس جمهور شد
خلخالی را حاکم شرع کردند ، کرمعلی میوه فروش سردار سپه شد
بابا آب داد ، ماما نان داد ، من که فراری شدم ، یکی اول یکی بعداً جان داد
دارا وسارا پناهنده شدند ، کبری و صغری خواهر بودند
کبری سنگسار شده و ... : عبدالقادر بلوچ

درهزار و سیصد و پنجاه و هفت
هستی ما سوخت با یک پیت نفت : محمد جلالی چیمه (م. سحر)

ای شعر بیا از نو، بی واهمه عریان شو/ اندوه زمین بنگر، آیینه ی عصیان شو
هر حنجره ی خفته، چاهی است ز ناگفته/ زین بغض فرو خورده، فواره ی طغیان شو
حلاج بشد بر دار، تا خلق کند بیدار/ آواز کـُنـَش بسیار، شوریدن ِ ایمان شو...
شمشیر قلم بردار، پروا مکن از پیکار/ با سرخ ترین گفتار، سوزنده چو پیکان شو
با حوهر جادویش ، شوریده چنان آرش/ تیری به هلاکت برهر دشمن ایران شو
بیداد رود از یاد، گر حبس کنی فریاد/ بر عرش رسان این را، پیک اجل ِ آن شو
از بهمن رویا ها سی سال گذشت اینک/ تا کوچ کند سرما ، آهنگ بهاران شو
خسته است زمین حالی ، از بهمن پوشالی
ای شعربیا او را، آیینه ی عصیان شو : ویدا فرهودی

در خیابان ها دویدم بهمن پنجاه وهفت/ حنجره-ی خود را دریدم بهمن پنجاه وهفت
جام زهر ارتجاع و مذهب وامانده را/ مثل شربت سرکشیدم بهمن پنجاه وهفت
شد امام امت از بهرم شهید کربلا/ شاه شد شمر و یزیدم بهمن پنجاه وهفت
گر دمی غافل شدم از زنده باد و مرده باد/ فحش «ساواکی» شنیدم بهمن پنجاه وهفت
ور کسی بد گفت از آخوند و شیخ و روضه خوان/ من خودم بر او پریدم بهمن پنجاه وهفت
گشنه افتادم به دشت جهل مثل گوسفند/ سیر در آنجا چریدم بهمن پنجاه وهفت
چه گوارا کرد از میدان فوزیه ظهور!/ بهر خود نقش آفریدم بهمن پنجاه وهفت!
دیو را کردم برون، آمد فرشته از درم/ روی بال-اش آرمیدم بهمن پنجاه وهفت!
در سرم سودای آزادی و استقلال بود/ داد بی.بی.سی امیدم بهمن پنجاه وهفت
هیپنوتیزم کرده بود آیا خمینی؟ من چرا/ هر دروغی باوریدم بهمن پنجاه وهفت
شاه فرمود «این صدای انقلاب ملت است»/ با دوتا گوشم شنیدم بهمن پنجاه وهفت
عاقبت پاکش کنم از دامن مام وطن
انقلابی را که ریدم بهمن پنجاه وهفت : هادی خرسندی

دوستان اين روز بهمن زنده باد/ روز زجر و قتل "شومن" زنده باد
روز آخوندان و عمامه سران/ از براي مرد و زن پاينده باد
روز اوباشان و جاهل های شهر/ روز روضه ، روز ماتم ، زنده باد
سنگسار و كشتن و اعدام و ضرب/ روز آقايي_ آغاي ملا زنده باد
روز زندان، روز شلاق، روز قتل/ ظلم_  پاسدار_ جوان هم زنده باد
صيغه ها و خانه عفت شد به پا/ اين دگر بر خلق نسوان زنده باد
از حجاب و چادر و سينه زني/ وآن قمه بر فرق نادان زنده باد
گفت شيرين باز اين روز سياه/ بر همه نا بخردان پاينده باد : با الهام از شیرین

باز ، تو باز آمدی ، ظلمتِ آن خاک وُ خشت
باز، نمی خواهمت ، بهمن ِ خونین سرشت
با نفسِ سردِ تو ، شاخه ی شادم شکست
غم ، به سرا پرده ام ، خیمه زد وُ ریشه بست
با من وُ نیلوفرم ، حرفِ تو از برف بود
با دلِ گلرنگِ من ، گفتگو از برف بود
کینه ی دیرینه ای! ، سنگِ هر آیینه ای
زندگی ، از دستِ تو ، اینهمه ، فریادگر
باز ، نمی خواهمت ، بهمن ِبیدادگر : رضا مقصدی

تا که چون گلشن عشق، سبز و آباد شدیم/ سر به سر عزم و تلاش، کوه ایجاد شدیم
سوی یک مقصد خیر ، همره ، همزاد شدیم/ زآ تش کوره ی غیر ، یکد م آزاد شدیم
ر و شنا یی و سرور ، شب میلا د شدیم/ ساحل طلعت نور ، خوش و دلشاد شدیم
نا گه ا ز مکر غريب ، شهر فر یا د شدیم/ پی یک خیل فريب ، سیل آ حا د شدیم
بهر یک چکه ز ا بر ، کا م گرد با د شدیم/ قعریک چا له به جبر ،غر ق بید ا د شدیم
گنج ا یما ن و ‌ا مید ، رفته بر با د شدیم/ قوم_ دیرين وداد ، جمع_ ا ضد ا د شدیم
چا ه غم‌ ها ی زما ن ، غصه بنیا د شدیم/ ا ز سر با م جها ن ، خا طره ، یا د شدیم
تا که با عزم و تلا ش ، کوه ا یجا د شدیم/ بهر یک چکه ز ا بر ، کا م گردباد شدیم