ه‍.ش. ۱۳۹۲ فروردین ۲, جمعه

یادی از گذشته ها

در کوچه باغ زندگانی
به دوران_ خوش و شاد_ جوانی/ مرا دوشیزه ای ، ‌شد یار_ جانی
 نگاه اش ، یک شهاب گرم و گیرا/ لب ا ش ، همچون شراب_ ارغوانی
رخ ا ش ، زیبا و بی همتا به دنیا/ تبسم ، شیوه ی او جا و د ا نی
تن ا ش ، گلبرگ صبح_ آ شنا یی/ دل ا ش ، دریای صا ف_ مهر با نی
سخن هایش ، فصیح و نغز و شیوا/ که "روحانه" و جا نا نه ، معا نی

 
صد ا یش ، یک نوای عاشقا نه/ طنینی ، چون ند ا ی آ سما نی
و کارش ، یک جهان ا فسونگرانه/ به عرش_ دلر با یی ، دلستا نی
و او یک چند، درهمسایگی بود/ که تا آمد جد ا یی ، نا گها نی
جوانی ، کوچه باغ_ زندگانی ست
دریغا ، ای جوانی ، ای جوانی

بسا ن گل
گل_"آ سوری" خا ک بلو ر بود / و نا م ا و بسا ن گل ، " فلور" بود
همه در آرزوی یک نگاه اش/ دوچشم آبی اش صد " کوه نور" بود
زعطرآ کنده بود هر سوی را ه ا ش/ کمند_ ز لف ا و پژ وا ک "بور" بود
بسا ، دلبسته ی رخسا ر ما ه اش/ و ا و ، بی ا عتنا بر صد کرور بود


و یا پیوسته بر خیل_ سپاه اش/  "فلور" ، فر ما ند ه ی بزم و سرور بود
هزاران جان فد ا در پیشگا ه اش/ که ز یبا و ز سر تا پا ، غرور بود
کمند_ ز لف ا و پژ وا ک "بور" بود/ گل_ "آ سوری" خا ک_ بلور بود

دفتر خاطرات
هرگاه که می کنم مروری/ بر دفتر خاطرات پیشین
در لوح ضمیر، تازه گردد/ ایام گذشته ، تلخ و شیرین
آن دوره ی کودکی ، صباوت/ آسا ن چه گذشت بی مرارت
بازیچه ی دست ، شد همه چیز/ اشیای بزرگ و کوچک و ریز
آن مهر و صفای نو جوانی/ بس نکته که افتد و تو دانی
آن عهد شباب و شور هستی/ سرخوش همه جا ، به عشق و مستی
آن قال و مقال درس خواندن/ گاهی ز سر کلاس ماندن
با یار به گفتگو نشستن/ یا دل به قرار و وعده بستن
آن رسم نکو که گشته بدعت/ یک چند زدن ره طبیعت
در حاشیه و کنار یک رود/ شادان شده زان طنین آهنگ
بنشسته و گاه فارغ البال/ پرتاب نموده ریزه ای سنگ


ایران
الا ایران ، مبر هرگز ز یادت/ رهی جز عشق تو ، دیگر ندانیم...
به پاس_ شیوه ی نیکو نهادت/ همه سو ، جشن و شادی گسترانیم


ژینوس
دانه دانه ، بر ف می با رد/ محنت و رنج و غمی درآ ن نها ن...
گاه جا ن بخش ، گاهی جا ن ستا ن/ همچو ژینوس می نماید بی گمان


فروغ
مگر بد بود ، درستی ، راستی/ چرا دنیای ما ، پر از دروغ شد
مگر بد بود ، عشق و دوستی/ چرا مهر_ زمانه ، بی فروغ شد
درود
آن زادگاه_ پاک_ ملت_ آزاده / کز بهر_ دفع_ خصم ، بس آماده
از من درود باد ، به کاوه به مازیار/ بر مرد و زن ، تمامی_ افراد_ آن دیار



کی شود
کی شود  با شوق ، آ یی  نزد _ من/ غمزه ها ، با قا مت _ رعنا کنی
کی شود  با صد  فسون ، با ا شتیا ق/ مجلس آرا گردی و غوغا کنی
کی شود در متن یک آهنگ  خوش/ جلوه‌ ای از رقص_ تن،  شیوا کنی



 آ ن زما ن ها
قلب د نیا ، آ ن زما ن ها بود پا ک/ آ نچه شد ورد زبا ن ، بود آب وخا ک
لفظ ا يرا ن ، مظهر فرهنگ و نا م/ سوی عرش و تا ثر یا ، د ا شت گا م



آن لحظه
خـُرم آ ن لحظه که دلداده به دیدار آید / وز سر_غنچه ی لب، بوسه طلب فرماید
گوشه ی خلوتی از بستر عشق، آساید / دامن ملتهب وصل، چو گل ، آراید



انتظار
صبح پگاه بود و تو ، از در درآمدی
با عشوه رخ نمودی و دادی تو بوسه ای
گفتی خوشا ، میان عزیزان سر آمدی
بس روز و شب که آتش عشقت به جان دمید
من باخیال روی تو آن گوشه ، بیقرار
چشمان من به راه تو مانده ست ، پر امید
از بهر بوسه های دگر، لب به انتظار

کار دل
 
آغوش_د لبرا نه‌ ی تو ، اعجا ز/ یعنی به کار_ دل ، سر و سا ما نی
آ یا شود ، که رخ به نما ئی با ز/ خواهی ، یکی د و بوسه ی ‌پنهانی
بهترین حرف ، بهترین راه
حیرت نسل بشر ، د ر بستر آ غا ز تا پا یا ن
از پس ا مروز ، فرد ا ‌ها چه زا ید بود
بهترین حرف دل ا نسان درین ‌توفنده‌ ها دوران
" د وست دارم درکنارت" تا که با ید بود
بهترین حرفی که بردل خوش نشیند همچنا ن
"دوست می دارم ترا"هرجا، که شا ید بود
بس زوا ل حرف ها دارد دل_ چر خ زما ن
حرف عشق پا یند ه است و مرده نا ید بود
نفرت و کین است ، خلاف_ مذهب آ زا د گا ن
عشق آن آ ئین که یزدان را خوش آ ید بود
بهترین را ه تمام عمرا نسا ن حد یک ا یما ن
"عشق ورزید ن" که با آن ، زند ه با ید بود

جا ی تو خا لی

دیشب هوا‌ی بزم ، چه عا لی بود/ ما را در آ ن میا نه ، چه حا لی بود
اما از آ نچه ما ند ، میا ن جمع / یا د تو بود و جای تو خا لی بود

سوی تو

سوی تو بوسه ایم ، چو گلباران/ بر آن، لب و یکایک اعضا را
گو آسمان متاب ، شبانه ماه/ برق نگاه تست ، که دنیا را


بسان قو
دلبسته ام، به آنکه رخ اوست، بس نکو/ بر می خورم همیشه به او، وقت_ ماه نو
لذت برم همی ، ز تماشای_ آن جمال/ هرلحظه ای که اوست ، به لبخند و گفتگو
باشم ، کنار_ پنجره ، در انتظار_ او/ تا جلوه گر کند ، رخ_ خود را ، ز روبرو
بینم، ز پیچ کوچه ، به این سو، نهاده رو/ زیباست ، کار او ، که خرامد بسان_ قو
دکتر منوچهر سعا دت نوری