۱۳۹۱ بهمن ۲۵, چهارشنبه

عشق : از دید گاه یک سراینده

سروده‌ هایی‌ در زمینه ی عشق با آرزوی آنکه هر روزتان روز عشق و مهربانی باشد: روزهایی با عشق پاک و بی‌ شائبه به یار و دلدار و دلبند ، با احساس توجه و نگاهی‌ پایدار به درستی و تندرستی خویش ، با صمیمیتی بی‌ آلایش و بر قرار نسبت به خانواده و دیگران و اشخاص پیرامون ، با عشق به ایستادگی و پیکار با خودکامه و ستمگر ، با همواره دلبستگی به آن دیار کهن ، به سرزمین اهورایی و خاک_ پاک_ جاودانه ایران

١
افتاده ام ،  به پای_ تو ، در سجده گاه_ عشق
سجاده ام ، ببین : شده ، آهنگ و ساز _ عشق
با آن عروج_ وصل_ تو در خیمه گاه عشق
خوانم ترانه ای و دو رکعت ، نماز _ عشق

٢
د ر فرصت د و روزه ی د نیا یی
عشق ا ست کلید ‌رمز توا نا یی
گر بنگری به د فتر د ا نا یی
خوشتر ز عشق نیست ، ا لفبا یی

٣
چشمک نمی ز نی که بیا ئی بسا ن نور
بوسه نمی د هی ، که گشا ئی ره عبور
مستی نمی کنی که سرا پا ئی از غرور
عریا ن نمی شوی ، که نما ئی تن بلور
ازبهر نا زهای ‌تو گرصد حکا یت است
آن لحن گرم عشق توما را کفا یت است

٤
د لتنگم ا ز برون  و  ز خا مو شي
جا نم  به بر، زعشق د رون خویش
آ ن التها ب خفته ،  فروزا ن سا ز
مفتون نما مرا ، ز  فسو ن  خویش

۵
باشد که شمع بزم ، برافروزیم
آتش ، به جا ن پیکر غم ریزیم
چشما ن عاشقا نه به هم دوزیم
گل غنچه های لب به هم آمیزیم

٦
به یا د_ ز اد روزش ' شا دما نی ست
سرورست و سرود و رقص و آغوش
و روز_عشق و جشن_ مهر با نی ست
که او یا د ست و دنیا را ' فراموش

٧
 ما چه آ مو ختیم در بنیا دعشق
رسم _ " هم پیما نگی " آ مو ختیم
شیوه ی " فر زا نگی " آ مو ختیم
تا که مجنون  شد به ما ا ستا د عشق
د رسی ا ز" د یوا نگی "  آ مو ختیم
ما  " ز خود بیگا نگی " آ مو ختیم

٨
کا ش یکشب ، ماهرانه ، خانه می آراستم
دانه دانه ،  بوسه ها را بر لب ات می کاشتم
در ضمیرعشوه ات ، گفتارعشق می یافتم
بر سریر شانه ات ، سر را رها می داشتم

٩
ما ، نسل ضربه دیده ز پرگار_نفرت ا یم
ما ، ازبرای_نسل_ بشردرس_عبرت ا یم
با شد د یا رو کلبه ی ما ، پر شود زمهر
ما ، د وستدا ر_ حربه ی عشق و مسرت ا یم

١٠
در آ ن لحظه  که ا فکند چشم ها یش
به  چشما ن _ همیشه عا شق _ من
کجا دانست  برق_ آ ن  نگا ه ا ش
د مد خورشید  صبح صا د ق _ من

١١
مپرس دیگر مرا ز انداز ه ی  عشق
که من آن قد و با لا دوست دا رم
و عشق  من  د ر ا ین  د نیا نگنجد
ترا ، بر تر ز د نیا د و ست دا رم

١٢
دیر آ مدی چرا به سراغ ما
آ را م جان و چشم و چراغ ما
برکن ز ریشه بوته علف ها را
بنشان نشای عشق به باغ ما

١٣
خواهم ترا به سینه بیفشا رم
سر را به را ه عشق تو بسپارم
پا در دیار وصل تو بگذ ا رم
آن پرده را ز فاصله  بردارم

١٤
هر صبح با خیا ل تو بیدا ر می شو م
در پا کی هوا ی تو هشیا ر می شو م
دل بسته ام ز راه سلا مت  به کوی تو
یعنی که من  بدون تو بیمار می شوم

١۵
زنجیرعشق _ا و ست که بر پا ی_ ا ین د ل ا ست
ا و بی خبر ز حا ل_ د ل ا ست و چه غا فل ا ست
گفتیم که ا ین جنون ، همه نا شی ز عشق _ ا و ست
گفت ا و که کا ر_ عشق ، نه کا ر_ یک عا قل ا ست

١٦
خـُرم آ ن لحظه که د لد ا د ه  به د ید ا ر آ ید
وز سر غنچه ی  لب ،  بوسه  طلب  فرما ید
گوشه ی  خلو تی  ا ز  بستر عشق ،  آ سا ید
د ا من ملتهب  و صل  ،  چو گل  ،  آ ر ا ید

١٧
گر بر ا ی  کا ر عشق  ا قر ا ر هست
یا  که  د ر ا قر ا ر عشق  ا صر ا ر هست
مقصد  آ ما ل  جا ن ،  د ید ا ر  سا ز
تا  که  ما  ر ا  فر صت  د ید ا ر هست

١٨
آ ن شب  که  در هو ای تو ،  چشمم  به  ر ا ه  بو د
سر نا ی عشق  ر ا ، خو ش  و  شا د ا ب  می ز د م
نقش  و  نگا ر  د لکش  تو ،  ر و ی  ما ه  بو د
ا ز  را ه  د و ر  ،  بو سه  به  مهتا ب  می ز د م
 
١٩
آنجا ، کنار جاده ی سرسبز_ کوهسار
ثبت است نام_ تو و من ، تن_ درخت
آنجا ، که کار_ عشق بماند به یادگار
در آن دیار ، که خاکش یگانه بود
آنجا ، که عشق بود و کدورت فسانه بود
بر لوح هر درخت ، ز عشقی نشانه بود


٢٠
راه_ ما را گرفت تا بکنا ر
بوسه ، بر روی هر د و گونه نها د
خا لصا نه ، ‌کنون ‌کنیم ا قرا ر
عشق_ او داد ، کا ر_ما بر با د


٢١
جان و دل ، زنجیر شد د ر تر مه بست_ کوی تو
د ید گا نم شد اسیر طره ی گیسوی تو
ای شده ابریشمین گل ، دربسیط_ د شت_ عشق
درجها ن هرگزنجستم گل ، به رنگ وبوی تو
هر زما ن بينم سیه چشما ن تو ، د ر بين جمع
د ر پرند_ آ رزو جویم ، نگاه از سوی تو
ای به  سو د ا ی رخ زيبا ی تو ، ريزم ز لب
خرمنی ا ز غنچه بوسه ، بر حریر روی تو
بس نمودم ز مز مه  با نا م  والا ی ات ، زعشق
گشته ام رود_ ترا نه ، در ره جا دوی تو
اسم و رسم ات شد مرا ، ورد زبان از بامداد
روح و جان ، تاشب بجوید گلشن_ شب بوی تو
من پریشان  خا طر و آ شفته حا لم ، ا ین چنین
تا که دل بستم به  تار_ پرنیا ن_ موی تو
صحبت رشک آوران ، بیهوده شد برمن از آنک
مانده ام ، مجذوب لحن و گفته ی نیکوی تو
صد پیا م_ سبز_ شا دی ، بر کشد ، ترکیب رنگ
کفش و کیف_ آ بی و پير ا هن_ لیمو ی تو
د رمیا ن_ خوبرویا ن ، برترين  گوهر تراست
نا فرید ایزد به گیتی ، گوهری ا لگو ی تو
حسن کردار  و جما ل_ تو ، پذیرا شد به خلق
گشته نا پیدا به عا لم ، منکر_ بد خوی تو
بس ستایش ها غزل ها ، بهرتو با ید سرود
تا شود شرمنده یکد م ، د شمن  پرگوی تو
جا ده ی ابریشم_ من ، قا مت رعنای توست
روز و شب دارم سفرها ، درخط ابروی تو
نا فرید ایزد به گیتی ، گوهری ا لگو ی تو
جان و دل ، زنجیر شد د ر تر مه بست_ کوی تو

٢٢
از نرد با ن_ عشق ، به با م_ تو آ مد یم
ا ین کا ر_ عشق بود ، که را م_ تو آ مد یم
در آسما ن_ عشق ، هزاران ستاره بود
بر سوی_ یک ستاره ، به نام_ تو آمد یم
در خط_ صا ف عشق ، گرفتیم راه_ تو
همپا ی تو شدیم و به گام_ تو آمد یم
برآن شراب_ سرخ ، که درجام_ عشق بود
نرمک لبی زدیم و به جام_ تو آمد یم

٢٣
حیرت نسل بشر ، د ر بستر آ غا ز تا پا یا ن
از پس ا مروز ، فرد ا ‌ها  چه  زا ید بود
بهترین حرف دل ا نسان درین ‌توفنده‌ ها  دوران
" د وست دارم درکنارت" تا که با ید بود
بهترین حرفی که بردل خوش نشیند همچنا ن
"دوست می دارم ترا" هرجا ، که شا ید بود
بس زوا ل حرف ها دارد دل_ چر خ زما ن
حرف عشق پا یند ه است و مرده نا ید بود
نفرت و کین ست ، خلاف مذهب آ زا د گا ن
عشق ، آن آ ئین که یزدان را خوش آ ید بود
بهترین راه تمام عمر_ا نسا ن حد یک ا یما ن
"عشق ورزید ن" که با آن ، زند ه با ید بود

٢٤ 
من در صفای عشق تو می د ید م
آن ا لتها ب_ دوره ی هستی را
من ازشکوفه زار تو می چید م
آن غنچه های جوشش و مستی را
خورشید با مد ا د ی من ، بود ‌ی
لبخند_ آ سما نی تو ، رخشا ن
 شب های تیره ، شادی من بود ‌ی
گیسو و هر کرشمه ی تو ، افشا ن
درسا حل_ وجود تو ، می گشتم
با گا م ‌ها ی و ا له و شید ‌ا یی
 د ریا ی ا شتیا ق تو ، می جستم
در روزگا ر_ حسرت و تنها یی

٢۵
لایق عشق تو ، من باشم و تو می دانی
که فقط فکرتو و عشق تو باشد به سرم
یاد آن دم که نگاه تو و من ، بر هم دوخت
جاودانه است و بماند ، همه جا در نظرم
لب تو ، معبد من گشت و رخ ات ، مسجد من
نه بود غیر_ تو ، آئینی و دین_ دگرم
آب و آتش ، به هم آمیخته شد درلب تو
من ازین شعبده ی کار_ تو ، آشفته ترم
رخ_ زیبای تو در عالم خلقت ، یکتا ست
بوسه بر آن رخ زیبا ، شده شهد و شکرم
یار_ دلبند_ من و غنچه ی گلزار_ منی
تو نباشی به برم ، بلبل بی بال و پرم
آه ازین عشق ، که برده است قرار دل و جان
بردباری کنم و چشم به راه سفرم
ضلع عشق تو شده ، قاعده ی حرکت من
که بجز کوی تو ، بر کوی دگر ره نبرم
یکشب آید ، که ترا تنگ در آغوش کشم
از خدا خواهم من آنشب ، که نیاید سحرم

٢٦
نظا مى ، مخزن گوینده اسرار
زعشق ، دارد سخن‌ها ، بس گهربار
که عشق ، آن پیشه ی صاحبدلان است
و از عشق ، ایستاده این جهان است

٢٧
پرسشی از خویشتن دارم ، نمی دانم چه می‌‌خواهم
لیک می‌‌دانم ، که مجنون عاشقی ، سر گشته راهم
آتش_ عشق_ مرا ، بر خوان ، ز برق_ هر نگاهم
تار_ هر شریان_ من ، بر عشق_ من باشد گواهم

٢٨
بر این پیاله ، نقش_ لب_ یار مانده است
از بزم_ عشق ، خاطره ، بسیار مانده است
همراه_ یاد_ بوسه ی گرم از لبان_ یار
لبخند_ او ، به پرده ی پندار مانده است

٢٩
شعر ، یعنی دفتری از بهر عشق
از قرار و از مدار امر عشق
از شکوه و از نشاط شهر عشق
از خروش و از خموش _ بحر عشق ...

٣٠
دیدی که او چگو‌نه زما ، بی خبربرید
آنکه به گوش_ما ، سخن_عشق می دمید
ما گلشنی زعشق ، گشودیم سوی او
گویی که هیچ غنچه گلی را از آن نچید
درحیرتیم از او ، و سکوت_مداوم اش
آیا صدای نا له ی ما را ، دمی شنید
وان قطره‌های اشک که ازگو‌نه ‌هاچکید
یاحالت_خراب وپریشان_ما ، به دید
گو‌ینداگرکه کوه ، به کوهی نمی رسد
اما ، زآدم ست که آدم توان رسید ...

٣١
چرا هر لحظه داری ، یک بهانه
تو که بشکسته ای صد بار پیما ن
و شا ید آن بهانه ، شد نشا نه
که بر ا ین عشق نباید برد ، ا یما ن

٣٢
تو ‌کز احوال_ دل ، شرحی نخو‌اندی
چرا پرسی زاحوال_ دل_ ما
ترا با کار_ دل ، کا ری نبا شد
که کا ردل ، بشد بس مشکل ما
زعشق تو ، همان د یدا ر اول
فقط درد فراق گشت حاصل ما
نشا ن از ما نجستی و ندانی
به کوی عشق بوده ‌است منزل ما

٣٣
دلم گرفته از آن خانه ای ، که عشق درآن
ز یاد رفته و رخ ها درآن ، غم آلود است
وخانه ای که درآن ، یک چراغ_ روشن نیست
و چشم_ پنجره در آن ، غبار اندود است

٣٤
گوشی_ گفت و شنود را تا گرفت او ، گفتمش
دوست می دارم ترا ، آیا که می دانی هنوز
گفت او، ای نازنین قلب مرا سوزانده ای
لیک آگاهم که تو در سینه، پنهانی هنوز
نا له ام بر خط سیم افتاد و با امواج گفت
دردمند_ عشق تو هستم ، که درمانی هنوز
نازنینا ، گر گنه کردم خطایم را به بخش
عشق_ یکتای منی و روح و ایمانی هنوز
خنده ای کرداز ته دل، دلبر دیرین و گفت
منتظر ما نم ترا بینم ، که جا نا نی هنوز

٣٥
از بهر_ عشق ، واژه ی شیدایی/ ثبت ست چنین ، به دفتر_ دانایی: "عشق ا ست کلید رمز توا نا یی"/"خوشتر ز عشق نیست ، ا لفبا یی"/عین است و شین و قاف ، به معنایی/ زیبا ، و در فصاحت و شیوا یی/ عین است برای_ عادت_ دیدن ها/ شین است نشان_ شوق_ شنیدن ها/ قاف است و قند_ بوسه چشیدن ها/ یا چونکه ، قلب ها و تپیدن ها/ زیبا ، و در فصاحت و شیوا یی/ عشق است یگانه واژه ی شیدایی
 ۳۶ 
او پادشاه کشور  ُحسن و ملاحت است/ در کوی عشق او، به گدایی فتاده ایم
زیباترین الهه ی مهر و محبت است/ بر پیش پای_ او، دل شیدا نهاده ایم
 ۳۷
بار دیگر، به جنون، پای در انداخته‌ است/ زلف آشفته، از این شهر، برون تاخته است
عاشقانه، ای بسا راز_ دلی نشناخته‌ است/ماجرای_عشق را، او دست آخر باخته است
 ۳۸ 
کوهی از غصه و غم در دل خود ساخته‌ است
تخته نرد_عشق را ، یکبار دیگر باخته است...
 ۳۹ 
باده ی عشق، به جام_ من_ دلباخته ریخت/ بوسه ای بر رخ و بر این لب بگداخته ریخت
موج_ آهنگ، به آغوش_ فضا در آمیخت/ عشوه ی وصل به یک بستر_ خودساخته ریخت
 ۴۰
پیشترها، می شد سخن از عشق، سرود/ خنده کرد، قهقهه زد/ ته دل، شادان بود
پیشترها، می شد بس چه چیز ها، که نگفت/ بس چه کارها، که نکرد
۴۱
دانی که کنون ، دلم چه می خواهد/ هرجا که نظر کنم ، ترا یابد
خواهم که دو باره نزد من آیی/ خورشید رخ ات به روی من تابد
خواهم بروم درون _ آن  کو چه/ کز هر قد م _ ‌تو خا طر ه دارد
یا سر به کشم به بام آن خانه/ کز عشق _ من و تو پنجره دارد...
۴۲
در فرا اوج_ قله های_ شباب/ همدل و هم مرام_ او گشتیم
سخن عشق او، چه شیرین بود/ غرق_ شیرین کلام_ او گشتیم...

دکتر منوچهر سعادت نوری


همچنین نگاه کنید به نوشتاری به زبان انگلیسی پیرامون "روز ولنتاین یا روز عشق و مهربانی" از همین سراینده