ه‍.ش. ۱۳۹۰ بهمن ۷, جمعه

بوسه های ‌پنهانی




ای آن که حرف_ دل ، ز تو شد آغاز
عشق _تر‌ا ست دل ، به نگهبانی

چشمان _ تو ، نشانه‌ ی صد ابراز
زان گوهر _ نیاز ، که تابانی

هر چرخش_ کرشمه ی تو ، طناز
‌گویی که رقص_ گل به گلستانی

تنها تویی به وا دی_ دل ، د مسا ز
محراب_ عشق و معبد_ ایما نی

با قامت_ چو شهره به سرو ناز
تو آن قیامتی ، که نه پایانی

آغوش_د لبرا نه‌ ی تو ، اعجا ز
یعنی به کا ر دل ، سر و سا ما نی

هر بانگ و هر صدای تو چون آواز
دارد ، صلای_ نغمه ی روحانی


آ یا شود ، که رخ به نما ئی با ز
خواهی ، یکی د و بوسه ی ‌پنهانی

یا بوسه ها ، بسان تمنای یک نماز
صدها ، فتد ، بر آن ، تن_ عریانی


ای آ نکه حرف_ د ل ، ز تو شد آغاز
تو آ ن قیا متی ، که نه پا یا نی

دکتر منوچهر سعادت نوری

بر گرفته از مجموعه سروده‌های زنجیرها

ه‍.ش. ۱۳۹۰ دی ۱۵, پنجشنبه

دانه دانه ، بر ف می با رد


دانه دانه ، بر ف می با رد
همچو مروارید غلطا ن ، ز آ سما ن
یا بسان نقر ه گو‌ن ، ذرات ا شک
کز دو چشم يك ا لهه * شد روان
عا شقا نه ، می شود جذ ب ز مین
تا که خا ک تشنه ، جان یا بد ا ز آ ن
گستر ا ند بستر ی نرم و سپید
ورزش اسکی بر آن گیرد مکان
یا بسازد توده هایی سفت و سخت
آدم_ برفی نشا ند ا رمغا ن
پا ک می سا زد فضا را  ا ز سموم
تا نفس ها را نما ید شا یگا ن
دانه دانه ، بر ف می با رد
محنت و رنج و غمی درآ ن نها ن
معبری لغزنده می دا رد به پا
سخت می سازد عبور رهروا ن
گاه چون بهمن ، فرو ریزد ز کوه
بس به نا بودی کشا ند مرد ما ن
گاه  جا ن بخش ، گاهی جا ن ستا ن
همچو ژینوس ** می نماید بی گمان
دانه دانه ، بر ف می با ر د
ز شت و  ز یبا ، آ فریند ‌ نا گها ن
یا بسان نقر ه گو‌ن ، ذرات ا شک
یا چو مروارید غلطا ن ، ز آ سما ن
دکتر منوچهر سعا دت نوری
* بنا بر روایت اساطیر زمانی بر ف می بارد که ا لهه ی برف گریان است
**ا شا ره به ژینوس خدا مرد آغازها و دروازه‌ها ست که بر دو سو می نگرد.