۱۳۹۰ خرداد ۱۹, پنجشنبه

در آن دیار

بر قلب_ آن  د یا ر  که  پیوسته یا د_ما ست
د لبسته ما ند ه ا یم که روزی سفر ‌کنیم

آنجا که سینه چا ک ، بگرد‌ یم گرد_ شهر
از یک سبوی_ پا ک ، لب_ تشنه ، تر ‌کنیم

در پرتو_ تشعشع_ خورشید_ آن د یا ر
جا ن و روا ن_ خویش ، بسی  تا زه تر ‌کنیم

با  کا ر وا ن_ با بک و ا فشین و ما زیا ر
کاخ_ عد و خراب و زبن ، زیر و بر کنیم

در هر کنا ر و گوشه ی آ ن مهد_  پرگهر
و جد ی ،  بسا ن_ آ د م_ نوع_ بشر کنیم

آ نجا که  قرص_ ما ه  د رخشد  بر ﺁ سما ن
با صد هزا ر جلوه ،  که حظ_ بصر کنیم

وندر فضای_ یکشب مهتاب_ پر شکوه
رقصان شویم و زمزمه ی_ عشق ، سر ‌کنیم

دکتر منوچهر سعا دت نوری