۱۳۹۰ تیر ۲, پنجشنبه

عاشقانه ها

(گلچینی از رباعیات و کوتاه سروده های عاشقانه)


د رون
د لتنگم ا ز برون  و  ز خا مو شي/ جا نم  به بر، زعشق د رون خویش
آ ن التها ب خفته ،  فروزا ن سا ز/ مفتون نما مرا ، ز  فسو ن  خویش
بهتر ین گوهر
نا ز نینا،  بهترین  گوهر،  ترا ست/ ذا ت پا ک وچهر خوش منظر، ترا ست
گلژنی  ز یبا ،  ز  معنا  و   ز   رخ/ همچو فیروزه  به  ا نگشتر  ،  ترا ست
آ ن  لحظه
خـُرم آ ن لحظه که د لد ا د ه  به د ید ا ر آ ید
وز سر غنچه ی  لب ،  بوسه  طلب  فرما ید
گوشه ی  خلو تی  ا ز  بستر عشق ،  آ سا ید
د ا من ملتهب  و صل  ،  چو گل  ،  آ ر ا ید
د ید ا ر
گر بر ا ی  کا ر عشق  ا قر ا ر هست
یا  که  د ر ا قر ا ر عشق  ا صر ا ر هست
مقصد  آ ما ل  جا ن ،  د ید ا ر  سا ز
تا  که  ما  ر ا  فر صت  د ید ا ر هست
بوسه بر مهتاب
آ ن شب  که  در هو ای تو ،  چشمم  به  ر ا ه  بو د
سر نا ی عشق  ر ا ، خو ش  و  شا د ا ب  می ز د م
نقش  و  نگا ر  د لکش  تو ،  ر و ی  ما ه  بو د
ا ز  را ه  د و ر  ،  بو سه  به  مهتا ب  می ز د م
بزم
باشد که شمع بزم ، برافروزیم
آتش ، به جا ن پیکر غم ریزیم
چشما ن عاشقا نه به هم دوزیم
گل غنچه های لب به هم آمیزیم
بی تا ب
آ ن شعله ها ی سرکش  چشم  سیا ه  تو
بر خرمن  د لم ، ره آ تش گشوده ا ست
آ ن قبله گا ه  د لکش  رخسا ر ما ه  تو
آ رامش و قرار مرا ، در ربود ه ا ست
شما رش
درهوای رخ چنان ماه ات
آسمان را نظاره می کرد م
باامید توبر سر راه ات
روزوشب راشماره می کرد م
حضور تمنا
آن شب عبورآتش آغوش اش/ دریک بلور د لکش رویا بود
نورنگا ه ولعل  لب نوش اش/ صد جلوه از حضور تمنا بود
زا د روزش
به یا د_ ز اد روزش ' شا دما نی ست
سرورست و سرود و رقص و آغوش
و روز_عشق و جشن_ مهر با نی ست
که او یا د ست و دنیا را ' فراموش
د ر بنیا د عشق
ما چه آ مو ختیم در بنیا دعشق
رسم _ " هم پیما نگی " آ مو ختیم
شیوه ی " فر زا نگی " آ مو ختیم
تا که مجنون  شد به ما ا ستا د عشق
د رسی ا ز" د یوا نگی "  آ مو ختیم
ما  " ز خود بیگا نگی " آ مو ختیم
الفبا ی عشق
د ر فرصت د و روزه ی د نیا یی/عشق ا ست کلید رمز توا نا یی
گر بنگری به د فتر د ا نا یی/ خوشتر ز عشق نیست ، ا لفبا یی
گفتا رعشق
کا ش یکشب ، ماهرانه ، خانه می آراستم
دانه دانه ،  بوسه ها را بر لب ات می کاشتم
در ضمیرعشوه ات ، گفتارعشق می یافتم
بر سریر شانه ات ، سر را رها می داشتم
د و ستد ا رعشق
ما ، نسل ضربه دیده ز پرگار_نفرت ا یم
ما ، ازبرای_نسل_ بشردرس_عبرت ا یم
با شد د یا رو کلبه ی ما ، پر شود زمهر
ما ، د وستدا ر_ حربه ی عشق و مسرت ا یم
چشم ها یش
در آ ن لحظه  که ا فکند چشم ها یش
به  چشما ن _ همیشه عا شق _ من
کجا دانست  برق_ آ ن  نگا ه ا ش
د مد خورشید  صبح صا د ق _ من
ا ندازه ی عشق
مپرس دیگر مرا ز انداز ه ی  عشق/ که من آن قد و با لا دوست دا رم
و عشق  من  د ر ا ین  د نیا نگنجد/ ترا ، بر تر ز د نیا د و ست دا رم
نشای عشق
دیر آ مدی چرا به سراغ ما/ آ را م جان و چشم و چراغ ما
برکن ز ریشه بوته علف ها را/ بنشان نشای عشق به باغ ما
شا ید
ای مه نیا مد ی و دل  آ زردی/ آ نشب بسی هوای تو در سر بود
شا ید که ره به کوی دگر بردی/ آ نجا که محفلی خوش و برتربود
در راه عشق
خواهم ترا به سینه بیفشا رم / سر را به را ه عشق تو بسپارم
پا در دیار وصل تو بگذ ا رم / آن پرده را ز فاصله  بردارم
صبح عشق
هر صبح با خیا ل تو بیدا ر می شو م
در پا کی هوا ی تو هشیا ر می شو م
دل بسته ام ز راه سلا مت  به کوی تو
یعنی که من  بدون تو بیمار می شوم
کا رعشق
زنجیرعشق _ا و ست که بر پا ی_ ا ین د ل ا ست
ا و بی خبر ز حا ل_ د ل ا ست و چه غا فل ا ست
گفتیم که ا ین جنون ، همه نا شی ز عشق _ ا و ست
گفت ا و که کا ر_ عشق ، نه کا ر_ یک عا قل ا ست
بسا ن گل
گل_"آ سوری" خا ک بلو ر بود / و نا م ا و بسا ن گل ، " فلور" بود
همه در آرزوی یک نگاه اش/ دوچشم آبی اش صد " کوه نور" بود
زعطرآ کنده بود هر سوی را ه ا ش/ کمند_ ز لف ا و پژ وا ک بور بود
بسا ، دلبسته ی رخسا ر ما ه اش/ و ا و ، بی ا عتنا بر صد کرور بود
و یا پیوسته بر خیل_ سپاه اش/ و ا و، فر ما ند ه ی بزم و سرور بود
هزاران جان فد ا در پیشگا ه اش/ که ز یبا و ز سر تا پا ، غرور بود
کمند_ ز لف ا و پژ وا ک بور بود/ گل_ "آ سوری" خا ک بلو ر بود
دکتر منوچهر سعادت نوری

بر گرفته از مجموعه سرودههای زنجیرها